برادر بزرگ‌تر را داشته ، از بغداد به عزم سركوبى برادر حركت كرد و فخر الدوله كه تاب پايدارى نداشت و مىترسيد كه عضد الدوله با او همان معامله را روا دارد كه با عز الدوله معمول داشته ( عز الدوله در سال 367 در جنگ تكريت به دست عضد الدوله اسير شده و به قتل رسيد . ) ، ممالك خويش را رها نمود و به گرگان در پناه قابوس بن وشمگير رفت . عضد الدوله رى و همدان و ساير ولايات فخر الدوله را گرفت و آن‌ها را ضميمهء اصفهان ساخته و به برادر خود مؤيد الدوله واگذاشت و او را خليفه و نايب خويش معرفى كرد . مؤيد الدوله تا سال 372 ، كه سال فوت عضد الدوله است ، از جانب برادر بر تمام عراق عجم و گرگان و طبرستان حكومت مىكرد و چون برادرش وفات يافت در اين نواحى به كلى مستقل شد و او اين ممالك را به تدبير و كفايت وزير نامىاش ، صاحب ابو القاسم اسماعيل بن عباد ( 326 - 385 ) كه از منشيان و بلغاى بسيار معروف زبان عربى است ، اداره مىكرد و صاحب كه دست پروردهء ابو الفضل بن العميد منشى مشهور و وزير ركن الدوله بود ، مردى كريم و فضل‌دوست و بخشنده و نسبت به شاعران بذّال و مشوّق بود و در رى و اصفهان همه وقت در گرد او جمع كثيرى از اهل علم و بحث و شعر و ادب مىزيستند و به نام او شعر مىگفتند و كتاب مىنوشتند و صاحب در اين سيره با رقيب هم‌عصر خويش ، شمس المعالى قابوس ، دم برابرى و هم‌چشمى مىزده است و او مالك كتابخانه‌اى بوده است كه از جهت كثرت عدد كتاب و امتياز نسخ در آن ايام بىمانند به‌شمار مىرفته . صاحب اشعار زيادى به عربى سروده و قريب ده هزار بيت در منقبت اهل بيت گفته ، كتابخانهء معروفى داشته و گفته‌اند كه در سفرى چهارصد شتر كتب او را حمل مىنموده‌اند . صاحب مذهب تشيع داشته و 18 سال وزارت كرده است . از مصنفات او كتاب محيط در لغت است كه هفت مجلد است ، كتاب اسماء اللّه و صفاته ، كتابى در علم كلام و بسيارى ديگر .